Dieren baas in eigen bib

Jeugdboekenweek: van 10 tot 25 maart 2012

Vreemde berichten in de krant en op de regionale tv. In Laarne komt geknor van achter de deur van de bib, in Hamme heeft de bibliothecaris paardengetrappel gehoord en in de bib van Lebbeke huppelen kangeroes rond. Er zijn nog geen beelden beschikbaar.

Al zolang ze bestaan, wonen in de bibliotheek vele dieren, dieren in boeken en nu zijn die uit hun boek gekomen. Ze slaan de handen, sorry, poten, vinnen, vleugels in elkaar en maken van de bib een dieren(lees)tuin. Het kan niet en toch is het waar, olifant en muis draven grijselijk tussen rekken, beer likt de (kandel)ree en vos let op zijn ganzen.

Het zijn de kinderen die het doen
De kinderen brengen hun lievelingsboekendier tot leven. Met origami maken ze een ooievaar, in klei boetseren ze een leeuw en van wol maken ze… een lammetje. En als alle kinderen hun dier naar de bib brengen, dan zijn er in een ik en een gij negen dierentuinen bij. Zonder tralies en gratis te bezoeken in de bibliotheken van De Leesdijk.

Het tot leven wekken van dieren vergt toch wat vaardigheid en die doen de kinderen op in de workshops die de illustratoren van hun lievelingsdierenboeken komen geven. Vast en zeker ontstaan nieuwe diersoorten die bij Darwin voor kopbrekens zullen zorgen.

Meer info over de jeugdboekenweek

berlare@bibliotheek.be
buggenhout@bibliotheek.be
dendermonde@bibliotheek.be
hamme@bibliotheek.be
laarne@bibliotheek.be
lebbeke@bibliotheek.be
wetteren@bibliotheek.be
wichelen@bibliotheek.be
zele@bibliotheek.be

Het geheim van De Leesijk

Klopperdeklop. Bezoekers horen in verschillende bibliotheken van de Leesdijk vreemde geluiden: een soort muzikaal kloppen en een spookachtig neuriën. Professor De Geest, Gerrit voor de vrienden, expert in spokenkunde en hoogleraar aan de universiteit van Schimmenstad, stelt vast dat de geluiden afkomstig zijn van een klopgeest. Hij probeert contact te leggen en opent een blog waarop iedereen zijn inspanningen kan volgen.

De klopgeest doet zijn verhaal aan professor De Geest. Vroeger trokken straatzangers door het Land van Dendermonde. Ze zongen liedjes over moorden en brandstichtingen, spoken en heksen, tovenaars en weerwolven. De klopgeest verzamelde die verhalen in zijn ‘mijn geheime schrift’, en wilde er een boek over uitgeven. Maar toen stierf hij.

Nu, 100 jaar na zijn dood, wil hij toch nog een poging wagen om zijn boek te laten verschijnen De liedjes, sagen en legenden uit zijn geheime schrift komen er in, maar misschien kennen de kinderen die nu in het Land van Dendermonde wonen, zelf ook sterke verhalen. Misschien tekenen zij die ook wel op in hun eigen ‘mijn geheime schrift’.

Professor De geest vraagt alle kinderen om de klopgeest te helpen. De verbinding met ‘de andere wereld’ is wel verstoord. De boodschappen komen in allerlei soorten geheim schrift over. Het wordt dan ook een hele klus om ‘mijn geheim schrift’ samen te stellen en uit te geven.

Het wordt een lange jeugdboekenweek vol geheimen. De kinderen gaan aan de slag op 11 februari. Dan verschijnt ook de eerste bijdrage op de blog van professor De Geest. Tot 1 april – het is heus geen grap – ontcijferen ze de boodschappen die de klopgeest in morse doorstuurt en schrijven ze hun eigen ‘mijn geheime schrift’ vol.

Je kan alles vanaf 11 februari volgen op http://geheimvandeleesdijk.blogspot.com.

Als alles goed gaat, rolt in mei het boek van de klopgeest van de persen. Het geheim van De Leesdijk krijgt financiële steun van de provincie Oost-Vlaanderen.

Vaar wel Henri Van Daele

Henri Van Daele is niet meer. Henri was van Zele (°1946) en woonde in Kalken. Hij was al langer ziek.

Hij begon zijn literaire carrière met cursiefjes in kranten en met bijdragen voor de Vlaamse filmpjes van Averbode.
Voor 'Pietjemoer' ontving hij in 1979 de driejaarlijkse staatsprijs voor jeugdliteratuur.
Samen met Ed Franck herschreef hij verschillende klassieke romans, waaronder Tom Sawyer, Tijl Uilenspiegel en Reinaart De Vos.
Voor 'Woestepet', een jeugdroman over oorlog en verzet, kreeg hij de Boekenwelp (2002) en de Kleine Cervantes (2003).Ook voor 'En ze leefden nog lang en gelukkig' kreeg hij de Boekenwelp (2004).
Zijn jeugdherinneringen schreef Henri Van Daele neer in 'Een tuin om in te spelen', 'Het huis aan de Bargiekaai'en 'Het verhaal van mijn vader'.

Henri Van Daele deelde boeken niet in volgens leeftijd (voor de jeugd of voor volwassenen), maar volgens kwaliteit (er zijn goede en er zijn slechte boeken).

Bezoek zijn site.

Klik hier voor een overzicht van zijn leven en werk.